W kolonii pingwinów była pewna Diva.

Czasem bujała w obłokach i potrzebowała pobyć sama,
a czasem miała tysiąc pomysłów na minutę i wypełniała
sobą całą przestrzeń.

Co chwilę szukała telefonu, który przecież trzymała w łapce.
Była tak pochłonięta codziennością, że nierzadko zapominała
o zjedzeniu obiadu.

Inne pingwiny miały wrażenie, że Diva jest trochę… zbyt.
Zbyt chaotyczna. Zbyt wrażliwa. Zbyt emocjonalna.
Zbyt intensywna.

Aż pewnego dnia ktoś powiedział:
„A może to nie Diva jest zbyt… tylko świat?
Czy to ma nazwę?
Czy jest więcej takich pingwinów?”